RAMc

OLDTIMERCLUB

Smokkelaarsrit 24 april 2022

Verslag:

 

SMOKKELAARSRIT

24 april 2022

 

 

Na een onderbreking van vele jaren heeft Ronny, tot onze grote tevredenheid, besloten om de draad van de organisatie van de Smokkelaarsrit terug op te nemen. We werden vanaf 12.00 uur verwacht op de vertrouwde locatie, de cafetaria van Radio Valencia in Meer, enkele honderden meters verwijderd van de Nederlandse grens. Ook deze keer was de rit georganiseerd voor de RAMc en TEDG samen, wat zorgde voor een mooie opkomst. Er waren 26 deelnemers van de RAMc die zich ingeschreven hadden om de rit mee te doen. Wij hadden ons een beetje verkeken op de verkeersdrukte om naar Meer te rijden. Er waren dan ook nog wegenwerken (hoe kan het ook anders) met een omleiding in Herentals en dat alles zorgde er voor dat we wat later dan voorzien op de vertrekplaats arriveerden. Verscheidene deelnemers waren reeds vertrokken toen wij daar aankwamen dus besloten we om niet te lang te blijven plakken en vlug aan de rit van een 100-tal kilometer te beginnen. Ervaring heeft ons al geleerd dat we daar, picknick en horecastops inbegrepen vier à vijf uur zouden over doen. De rit was gratis; je ging gewoon naar de inschrijftafel, bemand door Lief en Ronny, je kreeg je roadbook en je kon vertrekken op je eigen tempo.

Het was weerom een prachtige dag, volop zon, alleen stond er wel een strakke frisse wind waardoor het niet te warm was. Het was dezelfde rit als de nachtrit van enkele maanden geleden, aan de hand van een bolleke-pijl roadbook in Ronny’s exclusieve en typische stijl, d.w.z: bolleke-pijl met afstanden, maar als aanwijzing telkens maar drie letters van de straat waar je in moest. Het printen van het roadbook schijnt ook een avontuur geweest te zijn: dat moest de dag voor de rit nog gebeuren en als je dan zonder inkt voor de printer valt, en de tweede printer weigert dienst… Volgens Ronny had lief “peentjes gezweet” om het klaar te krijgen, om het met zijn eigen woorden te zeggen. Maar het is uiteraard toch gelukt! De afstanden in het roadbook waren perfect juist, dus gemakkelijk te volgen. Er waren ook wat aanpassingen aan gebeurd, zodat we wel wat horeca tegenkwamen onderweg. Terwijl het met de nachtrit pikdonker was konden we nu genieten van de prachtige streek waar we door reden. Wat een prachtige vergezichten en hoe zalig rijden was het! De route is in het grensgebied van Nederland en België, en ware het niet aan de staat van de wegen te merken zou je niet weten of je in Nederland dan wel in België bent. In Nederland zijn de wegen vlak als een biljard, met duidelijke wegmarkeringen en in België moet je je mond dichthouden of de vullingen vallen uit je tanden. Je vraagt je af waar al het geld dat wij aan de overheid schenken voor gebruikt wordt – of toch niet?

Na een tijd kwamen we aan bij “De Kleine Boerderij”, een horeca gelegenheid in een grote schuur die vroeger deel uitmaakte van de landloperskolonie van Wortel. Er is daar ook een grote plantentuin die je kunt bezoeken, maar daar ontbrak de tijd voor. Ik denk wel dat de tuin de moeite waard is om eens af te gaan zien, indien je een planten- en tuinliefhebber bent. Alle oldtimers konden bijeenstaan op een parking die voor ons voorzien was. Dat gaf ons de gelegenheid om enkele wagens van TEDG eens te bezien. Jammer genoeg had één van hen problemen met de bevestiging van een achterwiel van zijn Dart, maar met wat improvisatie werd dat aangepakt. Ik hoop dat hij rustig verder gereden is want ik vertrouwde het toch niet helemaal. Slechts twee van de vijf wielmoeren die konden vastgezet worden is wel heel weinig. Maar het zal wel gelukt zijn, ik heb toch niets gelezen in de gazet van de volgende dag.

Na deze geslaagde tussenstop vervolgden we de rit, terug richting Meer naar Radio Valencia. Nu ook over enkele onverharde wegen, met grote stofwolken tot gevolg. Op zulke momenten ben ik blij dat ik meestal eerst rij. ’t Was wel een mooi zicht in de achteruitkijkspiegel. Ook het tweede deel van de rit verliep heel vlot en rond een uur of zes waren wij terug bij Radio Valencia. Ook nu was de parking leeg, dus ik veronderstel dat wij zoals gewoonlijk laatst waren en dat de meesten al naar huis waren. Of toch niet, want een tiental minuten later kwamen er nog enkele Rammers de parking opgedraaid. Van TEDG was al niets meer te bespeuren, die mannen zijn altijd veel vlugger dan wij. Nog even iets gedronken en dan was het tijd om huiswaarts te keren, toch nog een rit van dik anderhalf uur.

Ronny en Lief, dit was weer een onvergetelijke dag. Goed georganiseerd en een prachtige rit door een prachtige streek. Hopelijk wachten jullie niet weer zo lang voor de volgende editie. Bedankt!!

 

 

T.U.U.R.

 

 

 

Openingsrit 10 april 2022

 Verslag:

 

OPENINGSRIT

10 april 2022

 

 

Eindelijk was het dan zo ver. De roadbooks die voorzien waren om in 2020 de openingsrit te rijden konden uit de kast gehaald worden, na twee jaar corona-ellende. Ook voor deze editie van de openingsrit waren het Bob en Ria die de organisatie op zich genomen hadden. We werden omstreeks 11.30 uur verwacht in de cafetaria van tennisclub Oase, in de Grote Puttingbaan in Kessel. De meeste deelnemers wisten waar dat was, want het was dicht in de buurt van het vertrekpunt van de vorige edities van de openingsrit. Iedereen is er dan ook vrij vlot geraakt, al heb ik iemand horen zeggen dat ze in het vervolg toch een wegenkaart in de auto zou leggen. Toen ik de inschrijftafel in ’t oog kreeg dacht ik: “amaai, Ria is nogal veranderd. Is dat nu een baard en een bril?” maar het bleek Alain te zijn die Bob bijstond bij de inschrijvingen. De inschrijftafel stond trouwens in een nogal donker hoekje van de zaak opgesteld, daarom zag ik het eerst niet zo goed. Bob deed de inschrijvingen, met mondmasker, want hij voelde zich niet zo goed en Ria was zelfs te ziek om aanwezig te zijn. Alle virussen zijn dan blijkbaar toch nog niet uit de samenleving verdwenen en het is altijd wanneer het je niet goed uitkomt dat je geveld wordt. Dat noemen ze dan de wet van Murphy. Alain heeft trouwens met zijn natuurlijke flair Ria goed vervangen.

De opkomst viel met 35 ingeschreven deelnemers al bij al nog goed mee. Nog niet op het niveau van voor Corona, maar we kwamen toch al aardig in de buurt. Rond 12.30 uur had iedereen zijn gratis consumptie kunnen gebruiken en was het tijd om aan de rit te beginnen. Bob voelde zich te beroerd en was te slecht bij stem om nog een voorafgaande briefing te geven, en er was trouwens niets toe te voegen aan de info die in het roadbook stond. Iedereen kon op eigen initiatief aan de tocht van een 80-tal kilometer beginnen. Die voerde ons langs rustige wegen naar de terreinen van Cars, Coffee and more te Kasterlee. De afstanden in het roadbook waren perfect juist, dus het was een zaligheid om te rijden. Tijdens deze rit ook geen onvoorziene omstandigheden zoals wegenwerken, omleidingen, hoewel ik daar wat voor gevreesd had want we reden door een streek waar Karnaval zeer hard gevierd wordt en het is de tijd van de karnavalstoeten. Ook een meevaller was dat het, ondanks het stralende zonnetje, niet te warm was en dus hadden we ook niet te veel last van wielervrienden onderweg. Even gestopt voor een picknick langs de kant van de weg en daarna zijn we in Herenthout even van de route afgeweken om in het centrum iets te gaan drinken en even een sanitaire stop te houden, want bij sommigen van onze groep begon de natuur zijn rechten op te eisen. Daarna de route terug opgepikt en zonder bijkomende stop in één keer doorgereden naar Kasterlee.

Zoals gewoonlijk waren we bij de laatsten om daar te arriveren en blijkbaar waren er al heel wat deelnemers naar huis vertrokken. We hadden daar ook nog een consumptie tegoed. Voor de inschrijfprijs van 10€ hadden we dus per wagen vier consumpties én een roadbook. Ik denk dat je ver moet zoeken om voor zo weinig geld een ganse namiddag oldtimerfun te hebben. Het was weer een zeer geslaagde dag, alles is vlot verlopen, alleen spijtig dat Bob en Ria er zelf niets aan gehad hebben. Dat maken we wel goed bij de volgende ritten. Belangrijk is dat we als club terug de draad kunnen oppikken hebben en hopelijk wordt het een jaar zonder ellende.

Bob en Ria, bedankt dat jullie deze openingsrit voor ons nog eens wilden organiseren en hopelijk blijven jullie er zin in hebben voor volgend jaar. Never change a winning team!

 

 

T.U.U.R.

 

                             

Halloween Nachtrit 6 november 2021

Het is een moeilijk jaar met al die coronatoestanden, vooral met de constante jojo van beperkingen, maar Ronny is er toch in geslaagd om tussen de “het mag niet” periodes zijn rit te laten doorgaan. De enige rit trouwens die dit jaar doorgaat zoals gepland. Dat kunnen we niet laten voorbijgaan en dus op het afgesproken uur waren we paraat bij Radio Valencia, de gebruikelijke vertrekplaats van Ronny’s ritten. We waren daar zeker niet alleen, een 30-tal teams hadden zich aangemeld om deze rit langs donkere smokkelwegen op de grens tusen Nederland en België te rijden. En het was mooi verdeeld: 1/3 RAMc, 1/3 TEDG en 1/3 niet-clubgebonden deelnemers. Velen hadden zich uitgedost in Halloween stijl en zelfs hun auto’s van de nodige griezel attributen voorzien. 
Na een korte uitleg van Ronny begonnen we met een kleine vertraging aan onze tocht door het duister. Het viel best mee deze keer, geen wind en geen regen, dus bordjes spotten langs  kant van de weg werd een makkie. Althans dat dachten we. Het roadbook was opgesteld volgens Ronny’s beproefde methode, wat wil zeggen bolleke-pijl maar zonder volledige straatnamen of aanwijzingen en dat was zeer goed te volgen. Met een beetje vertraging kwamen we aan bij de tussenstop, “De Kleine Boerderij” die helemaal niet klein was en vroeger deel uitmaakte van de strafkolonie van Merksplas. Maar wanneer in de jaren ’90 van vorige eeuw landlopers geklasseerd werden onder de grote noemer kansarmen en ze die liever onder de bruggen en in de parken en de stations lieten liggen was daar geen behoefte meer aan en werd het afgeschaft, de schuren omgebouwd tot horeca- en evenementengelegenheid en de tuinen opengesteld voor het publiek. De uitbaters hadden hun zaak speciaal voor ons opengehouden en we konden er genieten van een warme of koude consumptie, die in de inschrijfprijs begrepen was. Daar moesten we ons antwoordblad al afgeven aan Ronny, die de nummertjes al controleerde. Hier bleek al dat we al veel bordjes gemist hadden, dus voor ons zat er al geen podiumplaats meer in. Ronny had er goed zijn werk van gemaakt om de bordjes weg te steken. 
Na deze tussenstop begonnen we aan het tweede deel van de rit. Intussen was de wind wat komen opzetten en was het ook lichtjes beginnen regenen, wat de Halloweensfeer van de nacht wat accentueerde. Ook dit gedeelte van de tocht, waarbij je vaak niet wist of je nu in Nederland of in België waart, verliep zonder problemen voor de Rammers, maar bij The English Drivers Guild waren er wel wat problemen met één van de wagens die gelukkig wel opgelost geraakten. 
Aangekomen bij Radio Valencia stond de warme soep en het brood reeds op ons te wachten. We lieten het ons goed smaken terwijl Ronny de binnengebrachte antwoordbladen verbeterde. Toen bleek dat we toch heel wat bordjes gemist hadden. Eigenlijk was Bert de enige die ze allemaal gevonden had en hij had dan ook de eerste prijs. Bij de vorige editie moesten we de TEDG laten voorgaan, maar bij deze is dat dus rechtgezet. Iedere deelnemer mocht trouwens een prijs mee naar huis nemen.
Het was, zoals altijd bij Ronny en Lief, een zeer goed georganiseerd evenement en chapeau dat ze dat in deze onvoorspelbare tijden toch wilden laten doorgaan. Bedankt daarvoor! Volgend jaar staat het trouwens terug op de agenda en er zal al iets heel ergs moeten gebeurd zijn als wij er dan niet bij zullen zijn.



T.U.U.R.
Het is een moeilijk jaar met al die coronatoestanden, vooral met de constante jojo van beperkingen, maar Ronny is er toch in geslaagd om tussen de “het mag niet” periodes zijn rit te laten doorgaan. De enige rit trouwens die dit jaar doorgaat zoals gepland. Dat kunnen we niet laten voorbijgaan en dus op het afgesproken uur waren we paraat bij Radio Valencia, de gebruikelijke vertrekplaats van Ronny’s ritten. We waren daar zeker niet alleen, een 30-tal teams hadden zich aangemeld om deze rit langs donkere smokkelwegen op de grens tusen Nederland en België te rijden. En het was mooi verdeeld: 1/3 RAMc, 1/3 TEDG en 1/3 niet-clubgebonden deelnemers. Velen hadden zich uitgedost in Halloween stijl en zelfs hun auto’s van de nodige griezel attributen voorzien. 
Na een korte uitleg van Ronny begonnen we met een kleine vertraging aan onze tocht door het duister. Het viel best mee deze keer, geen wind en geen regen, dus bordjes spotten langs  kant van de weg werd een makkie. Althans dat dachten we. Het roadbook was opgesteld volgens Ronny’s beproefde methode, wat wil zeggen bolleke-pijl maar zonder volledige straatnamen of aanwijzingen en dat was zeer goed te volgen. Met een beetje vertraging kwamen we aan bij de tussenstop, “De Kleine Boerderij” die helemaal niet klein was en vroeger deel uitmaakte van de strafkolonie van Merksplas. Maar wanneer in de jaren ’90 van vorige eeuw landlopers geklasseerd werden onder de grote noemer kansarmen en ze die liever onder de bruggen en in de parken en de stations lieten liggen was daar geen behoefte meer aan en werd het afgeschaft, de schuren omgebouwd tot horeca- en evenementengelegenheid en de tuinen opengesteld voor het publiek. De uitbaters hadden hun zaak speciaal voor ons opengehouden en we konden er genieten van een warme of koude consumptie, die in de inschrijfprijs begrepen was. Daar moesten we ons antwoordblad al afgeven aan Ronny, die de nummertjes al controleerde. Hier bleek al dat we al veel bordjes gemist hadden, dus voor ons zat er al geen podiumplaats meer in. Ronny had er goed zijn werk van gemaakt om de bordjes weg te steken. 
Na deze tussenstop begonnen we aan het tweede deel van de rit. Intussen was de wind wat komen opzetten en was het ook lichtjes beginnen regenen, wat de Halloweensfeer van de nacht wat accentueerde. Ook dit gedeelte van de tocht, waarbij je vaak niet wist of je nu in Nederland of in België waart, verliep zonder problemen voor de Rammers, maar bij The English Drivers Guild waren er wel wat problemen met één van de wagens die gelukkig wel opgelost geraakten. 
Aangekomen bij Radio Valencia stond de warme soep en het brood reeds op ons te wachten. We lieten het ons goed smaken terwijl Ronny de binnengebrachte antwoordbladen verbeterde. Toen bleek dat we toch heel wat bordjes gemist hadden. Eigenlijk was Bert de enige die ze allemaal gevonden had en hij had dan ook de eerste prijs. Bij de vorige editie moesten we de TEDG laten voorgaan, maar bij deze is dat dus rechtgezet. Iedere deelnemer mocht trouwens een prijs mee naar huis nemen.
Het was, zoals altijd bij Ronny en Lief, een zeer goed georganiseerd evenement en chapeau dat ze dat in deze onvoorspelbare tijden toch wilden laten doorgaan. Bedankt daarvoor! Volgend jaar staat het trouwens terug op de agenda en er zal al iets heel ergs moeten gebeurd zijn als wij er dan niet bij zullen zijn.



T.U.U.R.
Het is een moeilijk jaar met al die coronatoestanden, vooral met de constante jojo van beperkingen, maar Ronny is er toch in geslaagd om tussen de “het mag niet” periodes zijn rit te laten doorgaan. De enige rit trouwens die dit jaar doorgaat zoals gepland. Dat kunnen we niet laten voorbijgaan en dus op het afgesproken uur waren we paraat bij Radio Valencia, de gebruikelijke vertrekplaats van Ronny’s ritten. We waren daar zeker niet alleen, een 30-tal teams hadden zich aangemeld om deze rit langs donkere smokkelwegen op de grens tusen Nederland en België te rijden. En het was mooi verdeeld: 1/3 RAMc, 1/3 TEDG en 1/3 niet-clubgebonden deelnemers. Velen hadden zich uitgedost in Halloween stijl en zelfs hun auto’s van de nodige griezel attributen voorzien. 
Na een korte uitleg van Ronny begonnen we met een kleine vertraging aan onze tocht door het duister. Het viel best mee deze keer, geen wind en geen regen, dus bordjes spotten langs  kant van de weg werd een makkie. Althans dat dachten we. Het roadbook was opgesteld volgens Ronny’s beproefde methode, wat wil zeggen bolleke-pijl maar zonder volledige straatnamen of aanwijzingen en dat was zeer goed te volgen. Met een beetje vertraging kwamen we aan bij de tussenstop, “De Kleine Boerderij” die helemaal niet klein was en vroeger deel uitmaakte van de strafkolonie van Merksplas. Maar wanneer in de jaren ’90 van vorige eeuw landlopers geklasseerd werden onder de grote noemer kansarmen en ze die liever onder de bruggen en in de parken en de stations lieten liggen was daar geen behoefte meer aan en werd het afgeschaft, de schuren omgebouwd tot horeca- en evenementengelegenheid en de tuinen opengesteld voor het publiek. De uitbaters hadden hun zaak speciaal voor ons opengehouden en we konden er genieten van een warme of koude consumptie, die in de inschrijfprijs begrepen was. Daar moesten we ons antwoordblad al afgeven aan Ronny, die de nummertjes al controleerde. Hier bleek al dat we al veel bordjes gemist hadden, dus voor ons zat er al geen podiumplaats meer in. Ronny had er goed zijn werk van gemaakt om de bordjes weg te steken. 
Na deze tussenstop begonnen we aan het tweede deel van de rit. Intussen was de wind wat komen opzetten en was het ook lichtjes beginnen regenen, wat de Halloweensfeer van de nacht wat accentueerde. Ook dit gedeelte van de tocht, waarbij je vaak niet wist of je nu in Nederland of in België waart, verliep zonder problemen voor de Rammers, maar bij The English Drivers Guild waren er wel wat problemen met één van de wagens die gelukkig wel opgelost geraakten. 
Aangekomen bij Radio Valencia stond de warme soep en het brood reeds op ons te wachten. We lieten het ons goed smaken terwijl Ronny de binnengebrachte antwoordbladen verbeterde. Toen bleek dat we toch heel wat bordjes gemist hadden. Eigenlijk was Bert de enige die ze allemaal gevonden had en hij had dan ook de eerste prijs. Bij de vorige editie moesten we de TEDG laten voorgaan, maar bij deze is dat dus rechtgezet. Iedere deelnemer mocht trouwens een prijs mee naar huis nemen.
Het was, zoals altijd bij Ronny en Lief, een zeer goed georganiseerd evenement en chapeau dat ze dat in deze onvoorspelbare tijden toch wilden laten doorgaan. Bedankt daarvoor! Volgend jaar staat het trouwens terug op de agenda en er zal al iets heel ergs moeten gebeurd zijn als wij er dan niet bij zullen zijn.



T.U.U.R.
Het is een moeilijk jaar met al die coronatoestanden, vooral met de constante jojo van beperkingen, maar Ronny is er toch in geslaagd om tussen de “het mag niet” periodes zijn rit te laten doorgaan. De enige rit trouwens die dit jaar doorgaat zoals gepland. Dat kunnen we niet laten voorbijgaan en dus op het afgesproken uur waren we paraat bij Radio Valencia, de gebruikelijke vertrekplaats van Ronny’s ritten. We waren daar zeker niet alleen, een 30-tal teams hadden zich aangemeld om deze rit langs donkere smokkelwegen op de grens tusen Nederland en België te rijden. En het was mooi verdeeld: 1/3 RAMc, 1/3 TEDG en 1/3 niet-clubgebonden deelnemers. Velen hadden zich uitgedost in Halloween stijl en zelfs hun auto’s van de nodige griezel attributen voorzien. 
Na een korte uitleg van Ronny begonnen we met een kleine vertraging aan onze tocht door het duister. Het viel best mee deze keer, geen wind en geen regen, dus bordjes spotten langs  kant van de weg werd een makkie. Althans dat dachten we. Het roadbook was opgesteld volgens Ronny’s beproefde methode, wat wil zeggen bolleke-pijl maar zonder volledige straatnamen of aanwijzingen en dat was zeer goed te volgen. Met een beetje vertraging kwamen we aan bij de tussenstop, “De Kleine Boerderij” die helemaal niet klein was en vroeger deel uitmaakte van de strafkolonie van Merksplas. Maar wanneer in de jaren ’90 van vorige eeuw landlopers geklasseerd werden onder de grote noemer kansarmen en ze die liever onder de bruggen en in de parken en de stations lieten liggen was daar geen behoefte meer aan en werd het afgeschaft, de schuren omgebouwd tot horeca- en evenementengelegenheid en de tuinen opengesteld voor het publiek. De uitbaters hadden hun zaak speciaal voor ons opengehouden en we konden er genieten van een warme of koude consumptie, die in de inschrijfprijs begrepen was. Daar moesten we ons antwoordblad al afgeven aan Ronny, die de nummertjes al controleerde. Hier bleek al dat we al veel bordjes gemist hadden, dus voor ons zat er al geen podiumplaats meer in. Ronny had er goed zijn werk van gemaakt om de bordjes weg te steken. 
Na deze tussenstop begonnen we aan het tweede deel van de rit. Intussen was de wind wat komen opzetten en was het ook lichtjes beginnen regenen, wat de Halloweensfeer van de nacht wat accentueerde. Ook dit gedeelte van de tocht, waarbij je vaak niet wist of je nu in Nederland of in België waart, verliep zonder problemen voor de Rammers, maar bij The English Drivers Guild waren er wel wat problemen met één van de wagens die gelukkig wel opgelost geraakten. 
Aangekomen bij Radio Valencia stond de warme soep en het brood reeds op ons te wachten. We lieten het ons goed smaken terwijl Ronny de binnengebrachte antwoordbladen verbeterde. Toen bleek dat we toch heel wat bordjes gemist hadden. Eigenlijk was Bert de enige die ze allemaal gevonden had en hij had dan ook de eerste prijs. Bij de vorige editie moesten we de TEDG laten voorgaan, maar bij deze is dat dus rechtgezet. Iedere deelnemer mocht trouwens een prijs mee naar huis nemen.
Het was, zoals altijd bij Ronny en Lief, een zeer goed georganiseerd evenement en chapeau dat ze dat in deze onvoorspelbare tijden toch wilden laten doorgaan. Bedankt daarvoor! Volgend jaar staat het trouwens terug op de agenda en er zal al iets heel ergs moeten gebeurd zijn als wij er dan niet bij zullen zijn.



T.U.U.R.

Het is een moeilijk jaar met al die coronatoestanden, vooral met de constante jojo van beperkingen, maar Ronny is er toch in geslaagd om tussen de “het mag niet” periodes zijn rit te laten doorgaan. De enige rit trouwens die dit jaar doorgaat zoals gepland. Dat kunnen we niet laten voorbijgaan en dus op het afgesproken uur waren we paraat bij Radio Valencia, de gebruikelijke vertrekplaats van Ronny’s ritten. We waren daar zeker niet alleen, een 30-tal teams hadden zich aangemeld om deze rit langs donkere smokkelwegen op de grens tusen Nederland en België te rijden. En het was mooi verdeeld: 1/3 RAMc, 1/3 TEDG en 1/3 niet-clubgebonden deelnemers. Velen hadden zich uitgedost in Halloween stijl en zelfs hun auto’s van de nodige griezel attributen voorzien.

Na een korte uitleg van Ronny begonnen we met een kleine vertraging aan onze tocht door het duister. Het viel best mee deze keer, geen wind en geen regen, dus bordjes spotten langs  kant van de weg werd een makkie. Althans dat dachten we. Het roadbook was opgesteld volgens Ronny’s beproefde methode, wat wil zeggen bolleke-pijl maar zonder volledige straatnamen of aanwijzingen en dat was zeer goed te volgen. Met een beetje vertraging kwamen we aan bij de tussenstop, “De Kleine Boerderij” die helemaal niet klein was en vroeger deel uitmaakte van de strafkolonie van Merksplas. Maar wanneer in de jaren ’90 van vorige eeuw landlopers geklasseerd werden onder de grote noemer kansarmen en ze die liever onder de bruggen en in de parken en de stations lieten liggen was daar geen behoefte meer aan en werd het afgeschaft, de schuren omgebouwd tot horeca- en evenementengelegenheid en de tuinen opengesteld voor het publiek. De uitbaters hadden hun zaak speciaal voor ons opengehouden en we konden er genieten van een warme of koude consumptie, die in de inschrijfprijs begrepen was. Daar moesten we ons antwoordblad al afgeven aan Ronny, die de nummertjes al controleerde. Hier bleek al dat we al veel bordjes gemist hadden, dus voor ons zat er al geen podiumplaats meer in. Ronny had er goed zijn werk van gemaakt om de bordjes weg te steken.

Na deze tussenstop begonnen we aan het tweede deel van de rit. Intussen was de wind wat komen opzetten en was het ook lichtjes beginnen regenen, wat de Halloweensfeer van de nacht wat accentueerde. Ook dit gedeelte van de tocht, waarbij je vaak niet wist of je nu in Nederland of in België waart, verliep zonder problemen voor de Rammers, maar bij The English Drivers Guild waren er wel wat problemen met één van de wagens die gelukkig wel opgelost geraakten.

Aangekomen bij Radio Valencia stond de warme soep en het brood reeds op ons te wachten. We lieten het ons goed smaken terwijl Ronny de binnengebrachte antwoordbladen verbeterde. Toen bleek dat we toch heel wat bordjes gemist hadden. Eigenlijk was Bert de enige die ze allemaal gevonden had en hij had dan ook de eerste prijs. Bij de vorige editie moesten we de TEDG laten voorgaan, maar bij deze is dat dus rechtgezet. Iedere deelnemer mocht trouwens een prijs mee naar huis nemen.

Het was, zoals altijd bij Ronny en Lief, een zeer goed georganiseerd evenement en chapeau dat ze dat in deze onvoorspelbare tijden toch wilden laten doorgaan. Bedankt daarvoor! Volgend jaar staat het trouwens terug op de agenda en er zal al iets heel ergs moeten gebeurd zijn als wij er dan niet bij zullen zijn.

 

 

 

T.U.U.R.

 

Limburgse parel 3 oktober 2021

 

Eindelijk zou het er dan toch van komen. De Limburgse Parel, een rit georganiseerd door Danny en Roza, zou gereden kunnen worden. Danny had de rit al twee jaar klaar, maar door corona werd het steeds maar uitgesteld. Helaas is het tegenwoordig in België niet meer zo evident om te rijden waar je wilt: overal omleidingen, wegenwerken, plaatselijk verkeerstraten, enz… en dus had Danny in laatste instantie nog heel wat wijzigingen aan te brengen aan het roadbook waarvan hij dacht dat het klaar was. Na de lange periode van relatief mooi weer hadden de weergoden net vandaag uitgekozen om de hemelsluizen open te draaien. Gelukkig heeft het maar één keer geregend, maar het heeft wel de hele dag geduurd. Soms viel het nog een beetje mee, maar we hebben in de loop van de dag toch enkele serieuze stortbuien over ons gekregen. Jammer voor Danny, want enkele mensen die ingeschreven waren belden af omdat ze het niet zagen zitten om met hun oude knar van 60 jaar oud, met bovendien nog vacuumruitenwissers, erdoor te rijden. Hetgeen te begrijpen valt, Danny heeft trouwens zelf nog op het punt gestaan om de rit af te blazen. Met een twintigtal wagens kwamen we samen bij meubelen Keldermans in Halen om onze roadbooks en drankjetons af te halen. Als extraatje was er voor iedereen nog een mooie rode appel voorzien. De rit was volledig gratis, alle kosten werden gedragen door de club. Helaas was de cafetaria van de zaak niet open, dus werd er, na nog wat richtlijnen gekregen te hebben van Danny, vlug overgegaan tot vertrek. RAMc 15 MAGAZINE 2/2021 Activiteiten Limburgse Parel 3 oktober Het werd me al vrij vlug duidelijk dat in deze omstandigheden een rit rijden met een oldtimer niet simpel is. Gietende regen, aangedampte ruiten, slecht zicht in de spiegels, ongeduldige medeweggebruikers. Maar ondanks dat alles slaagden we er vrij goed in om onze weg te vinden. Onderweg even gestopt om iets te eten in de auto want picknicken was er helaas niet bij deze keer. In normale omstandigheden zou dit een prachtige rit geweest zijn, want Danny had echt de mooie wegeltjes uitgezocht waarvoor Limburg gekend is. Een rit die de moeite is om nog eens te rijden in betere omstandigheden. Helemaal op het einde kwamen we nog in de problemen omdat we een verkeerde afslag genomen hadden en dat gebeurt dan natuurlijk op een plek waar het druk is en tijdens een stortbui. Onze groep viel uiteen en we geraakten niet terug op de juiste route. We wisten niet meer waar we waren en vonden ook geen aanknopingspunten terug. Aangezien we toch aan de laatste kilometers bezig waren en het ook al wat later geworden was besloten we om maar recht naar Lummen, naar taverne Luman te rijden. We hadden daar nog een consumptie tegoed. Ik was eerlijk gezegd blij dat we er waren, want het was een inspannende tocht geweest. Danny en Roza, bedankt om deze rit te organiseren en jammer dat het weer zo tegenviel. Maar denk maar zo: Het kan alleen maar beter zijn de volgende keer.

T.U.U.R.

Septemberrit 19 september 2021

Nu gaat het ineens snel. Coronamaatregelen worden aan een hoog tempo afgebouwd en dus werd het tijd om uit de startblokken te schieten en nog eens een rit te organiseren. Gelukkig is Sven Geerts bereid gevonden om de ondankbare taak op zich te nemen om ons op korte termijn een ritje aan te bieden. We werden verwacht in Herentals, in taverne De Brigand, in de buurt van de Grote Markt. Het weer was ronduit schitterend, een prachtige nazomerdag, en dus waren de plaatsen op het terras zeer gewild. Sven zorgde binnen voor de inschrijvingen en in ruil voor 10€ kregen we een roadbook, een rallyplaat en vier consumptiejetons die we konden gebruiken in De Brigand of in The Mustang Garage, eindpunt van de rit. RAMc 11 MAGAZINE 2/2021 Activiteiten Septemberrit 19 september Intussen tikte de tijd verder, en niemand scheen aanstalten te maken om te vertrekken. Ze zaten daar allemaal goed op hun gemak in het zonnetje. Dan maar zelf het goede voorbeeld gegeven en na nog wat uitleg kon iedereen op weg. Van zodra we Herentals uit waren ging de rit langs rustige binnenbaantjes verder. Even gestopt aan de sluizen van Olen voor een picknickje, en nog wat genieten van de zalige zon terwijl we de bedrijvigheid op een binnenschip dat vertrekkensklaar was in het oog hielden. Toch wel een bijzonder leven denk ik, dat schippersbestaan. Ronny had wat problemen met zijn TR6 die niet goed naar het gaspedaal luisterde, niet zozeer bij het versnellen, maar wel bij het vertragen. Zo kun je voor rare situaties komen te staan natuurlijk. Maar geen nood, Ronny trekt zijn plan wel. De rit verliep heel voorspoedig en het roadbook was goed te volgen, tenminste tot het moment dat we ergens in Limburg het kanaal terug over moesten en de brug verdwenen bleek te zijn. Toen liep het helemaal mis en we zijn niet meer op de goede route geraakt. Gelukkig was het in het laatste gedeelte van de rit en dankzij GPS zijn we toch nog aan The Mustang Garage geraakt, waar we opgewacht werden door Sven en Adelbert, de eigenaar van de zaak. Na nog wat nagepraat te hebben en onze laatste jetons ingewisseld te hebben voor een frisse cola werd het stilaan tijd om huiswaarts te keren, het einde van een zeer geslaagde dag. Bedankt Sven om op zo een korte tijd toch nog iets in elkaar te steken voor de club.

 

T.U.U.R.

Clubmeeting 22 augustus 2021

Intussen zijn we al in augustus 2021. Al meer dan anderhalf Coronajaar voorbij met weinig of geen oldtimerevenementen, toch zeker geen die het vernoemen waard zijn. Alles werd geannuleerd, verplaatst, uitgesteld… Maar nu de coronamaatregelen stilaan versoepeld worden en er terug iets mogelijk is heeft Herman De Weerdt het initiatief genomen om, in samenwerking met Frans Mannaerts, een statische meeting te organiseren. Die ging door op het door de meesten gekende terrein van Cars, Coffee and More in Kasterlee. Een deel van het terrein en een deel van het terras werden gereserveerd voor de RAMc, zodat we onze wagens bij elkaar konden plaatsen en we ook bij elkaar konden zitten om gezellig wat bij te praten. Helaas was ook deze keer, net als in zoveel weekends deze zomer, het weer de grote pretbederver. Felle regen- en onweersbuien stonden op het menu, maar desondanks hadden toch nog meer dan 30 leden de moed om de weergoden te trotseren, hetgeen toch een mooie opkomst was. Bij aankomst werden we door Herman en Els naar de plaats waar we konden staan verwezen en kregen we twee drankjetons, aangeboden door de club. Een groot deel van het terras werd ingenomen door onze leden en niettegenstaande we regelmatig een beetje dekking moesten zoeken voor de regen was het toch een gezellige boel. Het leek erop dat iedereen blij was om mekaar nog eens te zien en wat bij te praten na zo een lange tijd. De meesten zijn dan ook vrij lang gebleven. Het was een mooi initiatief van Herman om dit te organiseren en een mooie gelegenheid om onze clubvlag nog eens goed te laten uitwaaien. Onze dank gaat natuurlijk ook uit naar Frans Mannaerts, die ons een gedeelte van zijn terrein beschikbaar stelde voor dit evenement. Hopelijk was dit de aanzet van een mooi najaar met nog enkele ritten.

 

T.U.U.R.

CLUBFEEST 20 JAAR RAMc 23 FEBRUARI 2019

Verslag:

 

CLUBFEEST 20 jaar RAMc

23 februari 2019

 

          20 jaar RAMc! Dat is toch wel een mijlpaal in de geschiedenis van de club en dat kunnen we als bestuur toch niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Maar wat gaan we doen? Hoe gaan we dat aanpakken? Van bij het begin was duidelijk dat dit geen eenvoudige taak ging worden want we hadden er geen flauw idee van hoe groot het animo onder de leden zou zijn om nog eens een groots opgezet feest mee te doen.

Maar knopen dienen nu eenmaal doorgehakt te worden en dus werd na rijp overleg en veel wikken en wegen besloten om nog eens een reuzefeest te organiseren. Dat zou doorgaan in De Maeckelhoeve die voor de gelegenheid volledig gereserveerd werd voor de RAMc, en als streefdoel werd 150 deelnemers vooropgesteld. Dat zou toch haalbaar moeten zijn. Afspraken werden gemaakt met de Maeckelhoeve en een prijs werd bepaald. Het was wel zo dat indien we de 150 deelnemers niet zouden halen er een forfait van 1000€ extra diende betaald te worden. Dat maakt het extra spannend natuurlijk. De uitnodiging met alle info werd opgesteld en aan de leden bezorgd, en voor een zéééér zacht prijsje konden onze leden en hun partners deelnemen. De clubkas ging het grootste deel van de kostprijs voor haar rekening nemen. In het begin kwamen de inschrijvingen slechts langzaam op gang en werd even gevreesd dat we het doel van 150 deelnemers niet zouden halen. Gelukkig bleek die vrees ongegrond en waren er toch nog meer dan 160 deelnemers bij afsluiting van de inschrijvingen. Oef! Er waren wel wat vrienden en sympathisanten van de clubleden bij, die uiteraard natuurlijk het volledige bedrag voor de avond betaalden, maar het belangrijkste voor ons was dat we die 1000€ extra niet dienden te betalen. Nogmaals Oef!

          Dus werd iedereen op die bewuste zaterdagavond verwacht tegen 19.00 uur voor de receptie en aansluitend een spetterend feest. We hadden met het bestuur afgesproken om daar tegen 18.30 samen te komen om de clubvlag en de cadeaus voor de leden nog te presenteren en klaar te zetten, maar toen wij daar arriveerden bleken er al heel wat leden present te zijn die op de parking in hun auto zaten te wachten. Dus gauw naar binnen, alles klaarzetten en laat ze nu maar komen. Voor de leden hadden we als cadeau een stevige paraplu met clublogo voorzien, en voor de partners een doosje pralines. Dat werd allemaal wel geapprecieerd maar de paraplu hebben we tot op vandaag gelukkig nog niet veel nodig gehad. Iedereen kreeg één (of meerdere) drankjes en enkele amuses aangeboden en daarna konden we aan tafel voor het eigenlijke feest. De voorgerechten werden geserveerd en daarna konden we aanschuiven voor het buffet: Koud of warm, vlees, vis, groenten, stoofpotjes, aardappelen op verschillende wijze bereid, sauzen…. Echt teveel om op te noemen. Iemand die hier zijn gading niet tussen vind bestaat niet denk ik. En daarna het desserten buffet: nooit gezien en overweldigend. Gewoon teveel om op te noemen! En de wijnen: excellent! En dat kon zo doorgaan tot drie uur ’s morgens. Eten en drinken à volonté. Niet te verwonderen dat we daarover geen enkele, maar dan ook geen enkele negatieve reactie van de deelnemers gekregen hebben. Het was gewoon perfect!

          Na het eten was het de taak van de DJ van dienst om ons een beetje tot bewegen aan te zetten. Hij draaide aangepaste muziek voor onze groep, waarmee ik wil zeggen: niet te modern en niet te veel boem-boem, en dat vertaalde zich in een goed gevulde dansvloer de ganse avond en een hoop mensen die zich rot geamuseerd hebben tot in de vroege uurtjes.

Gedurende de ganse avond werd er ook een diareeks van meer dan 2000 dia’s afgespeeld, die de geschiedenis van de club van ongeveer 1994 tot op heden omspande. Mooi om dat allemaal nog eens terug te zien, maar ook confronterend om vast te stellen hoe alles veranderd is in die 15 jaar. De auto’s, maar ook de mensen. Maar het is toch tekenend voor de RAMc dat veel van de mensen die er in het begin bij waren er nu nog steeds bij zijn, en zeer actief aan activiteiten deelnemen wat toch bewijst dat we vooral een hechte groep zijn waarbij het niet alleen rond auto’s, maar zeker toch ook om kameraadschap draait.

          Naar mijn -weliswaar bescheiden- mening was dit het meest geslaagde clubfeest van de RAMc ooit, en voortgaand op de reacties van zij die erbij waren ben ik zeker niet de enige die er zo over denkt. En nu op naar de 25 jaar. Wat gaan we dan doen? We zullen er nu alvast al beginnen over na te denken….

 

 

 

T.U.U.R.